Δυσκολευόμουν πάντα να προσαρμόσω τα όρια των κειμένων μου σε προσυμφωνημένο χώρο, συγκεκριμένο χρόνο και σαφή τόπο, χώρια που τις περισσότερες φορές χάνονταν, διανύοντας απλώς ένα σύντομο κύκλο στο μυαλό μου. Mε τον καιρό κι έπειτα από μάταιες απόπειρες να σημειώνω πρόχειρα κάποιες ιδέες, να μαγνητοφωνώ σκέψεις, ή να κρατώ ημερολόγιο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως ό,τι είναι προορισμένο να λησμονηθεί, δεν αξίζει να το διασώσουμε βασανίζοντας με α ανο(ύ)σια υπομονετικούς αναγνώστες. Ακουστικός τύπος ως φαίνεται ―ίσως γι’ αυτό συνήθιζα να ακούω τον Αντώνη στα διαλείμματα να επαναλαμβάνει το μάθημα της επομένης, κάνοντας μαζί του κυκλοτερές κινήσεις στην αυλή του τριτάξιου Μικτού στον Κολωνό― σχεδίαζα, ή για την ακρίβεια μονολογούσα την ώρα που πήγαινα στη δουλειά, στο δρόμο, ανάμεσα σε σκάλες και διαδρόμους νοσοκομείων, σε χειρουργεία και Τράπεζες (που θα μπορούσαν να ήταν και Αίματος) πάντως, για να ’μαστε ακριβείς, το ’πιναν το αίμα του κοσμάκη, (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…), συνήθιζα λοιπόν να συνθέτω μικρά αποσπάσματα ποιημάτων, ιστορίες, ακόμα και δοκίμια που «κάποτε έπρεπε να γράψω». (περισσότερα…)
